Dussel-Cup 2009 te Düsseldorf

We zouden onze Weense tijden gaan herbeleven, zo ontstond het plan. Wim, Ad en ondergetekende koesteren warme herinneringen aan ons Valentijnstoernooi van 2005 in Wenen. De theorie van Wim dat je altijd moet deelnemen aan toernooien van een club die dit voor de eerste keer organiseert bleek destijds helemaal te kloppen. Inderdaad was het een geweldige wedstrijd en de verzorging van alle Weense en Wenerinnen was destijds topklasse.

Enigszins tot onze eigen verbazing bleek dat er voor de wedstrijd in Dusseldorf erg weinig animo was, ondanks het feit dat het a) lekker dichtbij is, b) toch op een veilige afstand van Rotterdamse invloeden ligt en c) Duitsers nu eenmaal heel goed wedstrijden organiseren. Maar goed, we wisten dat we ook met z’n 3-tjes een prima weekend konden hebben en zodoende reden we vrijdag vroeg in de avond richting Dusseldorf. Bij een tankstation net over de grens kwamen we zowaar nog een auto met een geel kenteken tegen met 4 gezellige volleyballers erin. Zouden we zodoende onze eigen TomTom (lees: een printje van de ANWB autorouteplanner) niet meer nodig hebben? Al snel bleek dat ook hun navigatie niet German-proof was….
We mochten ons die avond melden bij de lokale AIDS-Hilfe post.…..Voor een warm welkom, de registratie en de ontmoeting met onze gastheer Tibor. Na ontvangst van de bekende tas met condooms, dat kon natuurlijk niet anders op zo’n adres, en de overige verplichte handelingen wist Tibor ons snel te vinden en togen we spoedig naar de Kneipe; we waren toe aan een goed glas Duits bier. Een locatie waar we dit goed konden doen was snel gevonden; wil je in de stad van de vele dure, exclusieve winkels in een exclusieve roze Kneipe je drankje nuttigen dan is er keuze uit 3 adressen. En zo kent ieder land dezelfde problemen namelijk de concurrentie van nabij gelegen steden die vechten om gelijkgestemde klandizie. Hier blijkt dus dat Keulen het wint van Dusseldorf. Maar de sfeer was er niet minder om en spoedig waren we omringd door vele andere sporters uit even zo vele buitenlandse steden.
Op ons programma voor zaterdag kon weinig kritiek worden gegeven. De wedstrijd begon pas om 16.00 uur en dus hadden we alle tijd om de Königsallee te betreden en ons te verlekkeren aan exclusieve winkels en, hoe kan het ook anders, aan exclusieve patisserie! Maar eerst had onze fantastische gastheer, die overigens zijn eigen huis aan ons beschikbaar stelde en zelf elders ging slapen, bij een andere vrolijke vriend een gezamenlijk ontbijt bedacht. En zo zaten we dus op zaterdagochtend aan een ruim gedekte tafel allemaal ons levensverhaal te verhalen met vertegenwoordigers uit Hongarije, Oekraïne, Italië en Duitsland. Gemutlich!!
Na enige stress, want de stad is echt groter dan gedacht, arriveerden we juist op tijd in het zwembad en werd weer bevestigd dat die Duitsers alles onder controle hebben. Een heerlijk ruim, licht bad, punktlich het programma afwerken en voor een hapje en een drankje staat een buffet gratis ter beschikking. De resultaten? Die mochten er zijn. Zowel Wim als Ad zwommen een PR en ondergetekende ging ook met een nieuw record naar huis. Voor het eerst een diskwalificatie!! We lichten het niet toe maar u begrijpt; we hadden zodoende alle drie een reden om na afloop in een bijzondere stemming te zijn…
Een diner werd dit keer niet aangeboden maar het Duitse vlees wisten we gelukkig zelf ook goed te vinden alvorens we ons zouden storten in het feestgedruis. Omdat het een omni-tournooi betrof ( met o.a. bowling en tafeltennis!!! ) waren we, op basis van ervaringen uit het verleden, enigszins sceptisch wat ons te wachten stond. Welnu, we werden naar een toch wel spannende, donkere industriële buurt geleid en betraden een enorme fabriekshal waar men probeerde een feeststemming te creëren door vooral “vrolijke” muziek te draaien. Lieve lieve mensen, wanneer gaan we nu eens begrijpen dat homoseksuele zwemmers anders zijn. Wij willen niet exclusief vermaakt worden met Vicky Leandros, Gloria Gaynor en Abba. Nee, wij zijn anders en willen hippe, hedendaagse en vooral goed gemixte muziek. Het moge duidelijk zijn, we verloren al snel onze motivatie en dus moesten we maar eens de overige uitspanningen in de stad ontdekken. En dat was eigenlijk ook niet hip maar toch spannend en er werd zelfs gemixt om daarna moe maar zeer voldaan ons huis op te zoeken.
Zondag stond ons een heerlijk programma te wachten. We werden warm verwelkomd in een gigantisch hotel alwaar een Duits-Japans buffet ons werd gepresenteerd. Wat was het veel, wat was het goed. Daarna vonden we dat het weekend moest worden afgesloten met cultuur. Het zou een verhaal op zich kunnen worden maar ik beperk me tot de harde feiten: Wim en ik zijn in een zeer interactief museum kortstondig echte DJ’s geweest (weer dat mixen) en hebben een ware CD met een eigen compositie opgenomen. Het was een enorme belevenis en jullie gaan meer van ons horen! Daarna was het tijd om huiswaarts te keren, met als afsluiter een schnitzel onderweg!

Henk