NK-Gay: Vanuit het perspectief van een beginnende wedstrijdzwemmer

Voor mij de eerste keer.
Zo gespannen en zenuwachtig.
Bovenop het blok omringt door al dat water.
Zes superfanatieke zwemmers naast mij.
Allen in afwachting van het startsignaal.
En dan, met de soepelheid van een geoefende zwemmer, dender ik te water als een baksteen. Maar we hebben nog niks verloren, op naar het einddoel. Tyfus wat is vijftig meter een eind! Maar ik moet doorzetten en ik denk aan wat Karel me op de training vertelde: “Strek je armen uit, eenentwintig, tweeëntwintig en daarna je benen en vooral krachtig je armen doorhalen.” Het einddoel komt in zicht en dan met beide handen aantikken. Goud, ha ha ha. Ik wist dat ik dat kon en dat in een zeer strakke tijd (die ik overigens vergeten ben).

Zo zelfverzekerd als ik maar kan, loop ik voor een tweede keer naar het startblok toe en ik merk dat het blok iets te wankel staat. Maar ik ben nu dus een oude rot in het water en die honderd meter vrije slag kan ik ook wel aan (inclusief een bewegend startblok).
Ik heb het uiterste gegeven en kwam uiteindelijk als eerste aan bij de finish.
Zo die tweede gouden medaille is in de pocket. Samen met de trainer en de fotograaf moest dit een gedenkwaardig moment worden. Gediskwalificeerd, ik bewoog te vroeg op dat enorme wankele k*t blok. Heb ik het nu allemaal voor niets gedaan? Wat een bewogen moment is dit (gewoon klote).

Tot slot de estafette:
Voor mij betekent dat weer een klein beetje hoop. Want ik hoef dit niet alleen te zwemmen. Als derde van onze estafetteploeg mag ik in het water en na een iet wat late overname (veel te bang om vroeg te bewegen) duik ik het water in. Omdat ik de teamgenoten niet wil teleurstellen, ga ik als een bezetene door het bad om maar zo snel mogelijk de overkant te bereiken. Uiteindelijk hebben we dan toch een bronzen plak verdiend.

Ik mag tevreden naar huis met twee medailles op zak en met een enorme energie. Niet slecht voor een eerste keer vind ik zelf. Ik neem de volgende keer wel een schroevendraaier mee voor het startblok. Goede voorbereidingen zijn heel belangrijk heb ik ervaren.
De volgende wedstrijd is in onze eigen stad aan de Maas. Ik voel nu al de drang om te winnen en als onvervalste fanaat train en dans (pauzeact) ik me dus wezenloos.

Op hoop van zegen, dat de beste mag winnen (ik dus!).

Maurice